Πέμπτη, 17 Μαΐου 2012

Το παιδί μου κι εγώ (και η μητέρα μου) – Mια ωραία (μπερδεμένη) ατμόσφαιρα

Σε εμένα μιλάτε; Εγώ θα γίνω μάνα που θα λέω στο παιδί μου φόρεσε φανέλα, μην αργήσεις, να σου ανοίξουν το ποτό μπροστά σου; Χα, δεν με ξέρετε καλά. Ή με ξέρετε. Ωχ, δεν ξέρω.
Μάνα, μανούλα, μητέρα, μαμά... Είναι μπλεγμένα όλα αυτά μέσα μου και ενώ κάνω μεγάλη προσπάθεια να αποστασιοποιηθώ, δεν τα καταφέρνω πάντα. Λατρεύω την μητέρα μου (γιατί παρεξηγείται κι εύκολα σε περίπτωση που με διαβάσει) και τουλάχιστον σήμερα που είναι η ημέρα της μητέρας, οφείλω, να της πω και πάλι πόσο σπουδαία είναι που μεγάλωσε τρία παιδιά πολύ μικρή και πόσο καλά τα κατάφερε, αλλά μαμά, δεν πειράζει που ο Γιώργος (ο γιος μου, ντε) γίνεται μούσκεμα παίζοντας με το λάστιχο στο μπαλκόνι...

Θα κρυώσει το παιδί.
Μπορεί και να κρυώσει, μπορεί και όχι. Ας τον να παίξει, του αρέσει.
Εγώ, στο λέω, να μην λες ότι δεν στο είπα ότι θα τρέχεις.
Καλά…
Πρέπει σε κάποια φάση της παιδικής μου ηλικίας, κάποιος μάστορας να μου άνοιξε, ενώ κοιμόμουν, το κεφάλι με ένα τρυπάνι και να μου έβαλε μέσα όλες τις μητρικές ανησυχίες. Από το πότε θα γίνω μάνα, μέχρι μην αργήσεις σε παρακαλώ γιατί ανησυχώ. Ύστερα έκλεισε την τρύπα και φρόντισε πριν το καταλάβω η πληγή να επουλωθεί χωρίς να αφήσει σημάδια. Δεν εξηγείται διαφορετικά. Εγώ θέλω να είμαι μια χαλαρή μαμά.
Μην αφήνεις το παιδί ξυπόλητο. Πλύνε τα χέρια του παιδιού. Σκέπασέ το καλά. Μην του δίνει να τρώει αηδίες. Το πήγες στον γιατρό να του αφουγκραστεί; Μπορεί να έχει ακροαστικά. Τι νομίζεις όταν τρέχει η μύτη του, ότι δεν έχει κρυώσει; Και μετά φυσικά η ανησυχία, κλείνει με έναν γλυκό λόγο «δεν ξέρω, εσύ ξέρεις καλύτερα, αλλά πρόσεχε να μην έχεις ιστορίες…».
Αν είχα κορίτσι, συμβουλές του τύπου, μην βγαίνεις λουσμένη και μην αφήνεις την μέση σου εκτεθειμένη στο κρύο, θα μου έβγαιναν αυθόρμητα, πριν προλάβω να κλείσω το στόμα μου με τα δυο μου χέρια και να αναρωτηθώ ποια είναι αυτή η φωνή που μόλις ακούστηκε. Λογικά, τώρα που έρχεται και καλοκαίρι, θα πω στον γιο μου…

Γιωργάκη, όχι στα βαθιά παιδί μου!

Πολλές μητέρες ενώνουμε τα χέρια μας και αναρωτιόμαστε τι μας έχουν κάνει. Πότε θα σταματήσουμε να λέμε "έχουμε πυρετό" αντί για "έχει πυρετό" το σπλάχνο μας. Κοιταζόμαστε και το εξωτερικό μας το 2012, δεν έχει καμιά σχέση με το εσωτερικό μας. Είμαστε μητέρες, σύντροφοι, εργαζόμενες και γυναίκες σε ένα περιβάλλον άκρως ανταγωνιστικό και όσο τα καταφέρνουμε να βάλουμε ένα πρόγραμμα σε αυτή την υπερφορτωμένη καθημερινότητα, άλλο τόσο δεν μπορούμε να ξεφύγουμε από το γαλάζιο για το αγόρι και το ροζ για το κορίτσι.
Φίλη μου, σπουδαγμένη της ψυχολογίας, έχει την απάντηση. Δεν είναι εύκολο να ξεφύγεις από την ανατροφή σου. Κάνε την προσπάθειά σου, έχε το συνέχεια στο νου σου ότι μπορεί να είσαι διαφορετική, αλλά επιτέλους μετά την διαπίστωση, χαλάρωσε.
Όποτε δεν έτρωγα το φαγητό μου, η μητέρα μου έλεγε "Ας την Παναγιώτη ( ο μπαμπάς μου, ντε) θα έρθει ο κουμπάρος με το μέλι" και έφτιαχνε πολλές ιστορίες γύρω του. Ο κουμπάρος με το μέλι, άλλοτε ήταν κάποιος που του άρεσε το φαγητό μου καλύτερα από μένα, άλλοτε ήταν φτωχός και δεν είχε να ταΐσει τα παιδιά του, που και που πεινούσε τόσο που περίμενε να φάει ό,τι θα άφηνα εγώ… Όταν ο γιος μου δεν τρώει, ο Μίκι Μάους και ο Τόμας το τρενάκι έχουν ατελείωτες και πολύχρωμες ιστορίες να πουν.
Κάνω τα ίδια; In a way, ναι. Μπορεί να μην έρχεται ο κουμπάρος με το μέλι για να φάει ο Γιώργος, αλλά έχω άγχος να μην μείνει νηστικός και κάνω τα πάντα γι' αυτό. Μπορεί να είμαι μοντέρνα, αλλά μέσα μου η παραδοσιακή μάνα ζει και βασιλεύει. Μπορεί να μην είμαι υστερική με το φανελάκι, αλλά το σκέφτομαι. Δεν σκουπίζω με μαντηλάκι την κούνια πριν ανέβει ο γιος μου, αλλά δεν παρεξηγώ κι όσες το κάνουν.
Θέλω να πω, είναι δύσκολη δουλειά να είσαι μητέρα. Είναι μπερδεμένο. Κι όπως μου έλεγε η μαμά μου "όταν θα γίνεις μάνα, θα με καταλάβεις".
Καταλαβαίνω μαμά. Χρόνια πολλά. Σ αγαπώ πολύ.
(Ελληνίδες μάνες, τόσο παρεξηγημένες, Ενωθείτε! Στο @elenabouz πείτε μου τον πόνο σας).
via